من در سکوتی که سرشار از توست فرياد ميزنم ...

  دل که ندارم تا بگم گرفتارت شده ...

روی خوشی هم که نيست تا احوالت رو بپرسم ...

من می مونم و يه عالمه فرياد ....

                  و مشت هايی که به ديوار بکوبم

                                      بيچاره اونايی که می شنوند

                                                بی هيچ قصور و تقصيری

و ناله ديوار اتاقک تنهايی ام که بلند ميشه                                              

             هم ناله با صدای ساز تو

دله نداشته ام بد جوری می شکنه و خرد ميشه

 مثل شکستن يه آينه تو  يه روز  بارونی

 و کسی نيست که اشکهام  رو از لابه لای قطره های بارون رو گونه هام پاک کنه  و من به لبخندی ....  

 کسی نيست... اگر هم بود ... بقول يکی چه توفيری می کرد !!!!!!!!

 عادتمه که دل تنگی هامو روی اين صفحه ولو کنم ...

من دل تنگم.... کسی هست اونجا دور يا نزديک؟

 خيلی زياد دل تنگم... خيلی زياد ... خيلی خيلی زياد...

 

+ نوشته شده در شنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٤ساعت ۱٠:۱٩ ‎ق.ظ توسط yasamin نظرات ()