وفتی عصر های شنبه  جای غروبهای پنجشنبه ات را بگیرد و تو هیچی کف دستت نداشته باشی اوضاع همین میشه الان هست دلت میگیره مثل سگ اما دیواری نیست سر بکوبی بهش ... یادت میاد سال قبل که پدر دل میسوزند برات که داری درد میکشی و با هر سرفه تو نفس اش بند می اومد و به بی رنگی تو رنگ از رخش می پرید ، و مادر که حاضر نبود دست از دستت بکشه نکنه حس کنی بی کسی تو این دتیای کوفتی را ... خسته ام و دلتنگ و تنها مثل همیشه ...بارون و اشک و دلتنگی واژه های همیشگی ،

 تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی
               شهر آن توست و شاهی
                          فرمای هر چه خواهی
                                 گر بی عمل ببخشی
                                           ور بی گنه برانی

+ نوشته شده در شنبه ۱٤ دی ۱۳۸٧ساعت ٦:٤٧ ‎ب.ظ توسط yasamin نظرات ()