غروب

وفتی عصر های شنبه  جای غروبهای پنجشنبه ات را بگیرد و تو هیچی کف دستت نداشته باشی اوضاع همین میشه الان هست دلت میگیره مثل سگ اما دیواری نیست سر بکوبی بهش ... یادت میاد سال قبل که پدر دل میسوزند برات که داری درد میکشی و با هر سرفه تو نفس اش بند می اومد و به بی رنگی تو رنگ از رخش می پرید ، و مادر که حاضر نبود دست از دستت بکشه نکنه حس کنی بی کسی تو این دتیای کوفتی را ... خسته ام و دلتنگ و تنها مثل همیشه ...بارون و اشک و دلتنگی واژه های همیشگی ،

 تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی
               شهر آن توست و شاهی
                          فرمای هر چه خواهی
                                 گر بی عمل ببخشی
                                           ور بی گنه برانی

/ 3 نظر / 62 بازدید
اعظم

من یک مهاجرم .یک مهاجر ایرانی . عادت کرده ام به همه چیز . به غریبه گی . به دل تنگی . به حسرت . به ترس .به تاریکی . به تنهایی . به دل کندگی . همواره در حسرت آنچه که آسان از کفم رفته و می رود.

JesUs TeaRs

چه دردناک بود..دلم تنگ شد.. آخ..

نازنین

ایشالا که همیشه قدر چیزایی که داریم رو بدونیم